40 jaar diaken op 12 januari 2026
Alles is het werk van een en dezelfde Geest, die aan ieder zijn gaven uitdeelt, zoals Hij het wil (1 Korinthiërs 12.11).
Deze tekst van de apostel Paulus werd op 12 januari 1986 voorgelezen door Marjoke in de eucharistieviering bij mijn diakenwijding door Mgr. R.Philippe Bär. Ik was toen al elf jaar als pastoraal werker werkzaam in Verpleeghuis Bloemendaal en het Bleuland ziekenhuis, beide in Gouda. Wat in deze jaren in mijn pastoraat was gegroeid, werd bevestigd en gevierd in het ambt van diaken. Dat was mogelijk omdat sinds het 2e Vaticaans Concilie in 1964 gehuwde mannen de diakenwijding konden ontvangen.
Meestal vond een wijding plaats in de kathedraal, de kerk van de bisschop. Op deze dag echter werd gekozen voor de kerk van de St.-Josephparochie in Gouda, onze parochiekerk. Daardoor waren niet alleen Marjoke, onze 4 dochters, mijn moeder, de ouders van Marjoke, de pastoor van de parochie, pater Frans van Woggelum, pater Tiny Thomassen, collega-pastores uit ziekenhuis en verpleeghuis, en vele parochianen aanwezig, maar konden ook enige bewoners van het verpleeghuis aanwezig zijn bij de diakenwijding. Op 18 januari 2026 mag ik in dankbaarheid en met vreugde vieren dat dit 40 jaar geleden is.
In zijn brief aan de christenen van Korinthe spreekt Paulus over de eenheid in verscheidenheid. Hij heeft het over de verschillen in genadegaven en over verschillen in dienstbaarheid. Alles echter is, zo zegt hij, het werk van één Geest, de heilige Geest. In iedereen is de Geest zichtbaar aan het werk tot welzijn van allen (1 Korinthiërs 12.7). De een ontvangt door de Geest een woord van wijsheid, de ander een woord van kennis, een derde het geloof, aan weer anderen schenkt de Geest gaven om ziekten te genezen, om wonderen te doen. Alles is het werk van een en dezelfde Geest die aan ieder zijn gaven uitdeelt zoals Hij het wil.
Diakens worden gewijd voor de dienstbaarheid aan mensen in nood. Zij zijn met Jezus Christus verbonden in zijn dienaar zijn (Matteus 20.28). Niet alleen de diaken, maar iedere christen is geroepen om dienstbaar te zijn aan mensen in nood, aan vluchtelingen en asielzoekers, aan zieken, aan armen, aan allen die eenzaam zijn, aan hen die door de ouderdom, kwetsbaar zijn en hulp nodig hebben, aan zieken en aan hen die aan het einde van hun leven staan.
Als diaken werd ik geroepen om met wat ik als gaven ontvangen had zorg te geven aan zieken en ouderen. Dat heb ik 40 jaar mogen doen. Dat is geen prestatie, op eigen kracht, maar een geschenk dat ik met de hulp van de kracht van de heilige Geest heb kunnen doen. Het is een geschenk, niet om voor jezelf te houden, maar om uit te delen. Het ambt van diaken heeft mij vreugde gegeven in dienstbaarheid. Op deze wijze mocht ik meewerken aan het zichtbaar maken van de boodschap van het evangelie. Het was alleen maar mogelijk dankzij de steun en de bijstand en het begrip van Marjoke. Inmiddels zijn wij 52 jaar met elkaar getrouwd. Zij heeft mij steeds de ruimte gegeven om diaken te kunnen zijn.
De ouderdom vraagt nu om tijd voor de zorg voor elkaar. Marjoke en ik zijn elkaars mantelzorger. Beiden hebben wij onze beperkingen. Het kost moeite om dat te aanvaarden. Dan zeggen we echter tegen elkaar: “Tel je zegeningen, tel ze elke dag.” Je ontdekt dan dat er veel zegeningen zijn: de verbondenheid om samen verder te kunnen in het leven, en onze kinderen en kleinkinderen zijn een zegen.
Ons geloof is voor ons allen een zegen, wij kunnen ons steeds wenden tot Hem die ons niet los laat, die voor ons allen blijft zorgen. Wij blijven met elkaar verbonden in het ene geloof, door dezelfde Geest die ons steeds opnieuw de kracht geeft om óp te staan dankzij Hem die er voor ons allen is en zijn zal, vandaag, morgen en in eeuwigheid.
De dag van het 40-jarig jubileum is een dag van vreugde om wat er was en ook zal zijn. Tot u allen zeg ik: Blijf hoopvol en vraag in gebed om kracht in moeilijke tijden en vergeet niet de zegeningen te tellen die er ook in de ouderdom zijn.
Paul Schuurmans, diaken